Leven

Een verkeersbon krijgen op de fiets is al een fascinerende ervaring, maar de beschikking daadwerkelijk thuis krijgen is pas echt een feest… Zeker als je 100% zeker vrijuit gaat. De heer W. HOF wonende aan de Cornelis TROMSTRAT ken ik namelijk niet.

Bij de uitwassen van de groeiende informatisering van de samenleving kunnen vraagtekens worden gesteld, maar in dit geval had het gebruiken van iets moderns als een computer overduidelijk meerwaarde gehad.

Reacties (5)

Hmm, de Lange Geer blijkt een éénrichtingsweg te zijn. En het blijkt dat je ook een bekeuring kan krijgen op de fiets. Het bord stond er helaas echt, dus er viel weinig op af te dingen. Mijn mooie verklaring (die ik niet verplicht was te geven) werd gereduceerd tot een simpele conclusie: Ik wist het niet.

Reacties (1)

Nou, vanmiddag een controleafspraak met de chirurg… Die vond mijn wond helemaal prachtig, en ik hoef niet meer langs te komen! Over twee weken is het helemaal dichtgegaan schat hij, nice nice.

Kom ik thuis, krijg ik opeens flinke pijn, had ik eigenlijk weken lang niet gehad… Zul je altijd zien. Maar goed, boei. Zal wel door het stukje lopen komen denk ik. Helemaal van de parkeerplaats naar de poli en terug… Een persoonlijk record.

On another note had ik hier nog helemaal niet opgeschreven dat ik me uitgeschreven heb van de TU Delft! De echte motivatie voor m’n master was eigenlijk al een tijdje onvindbaar, en hoewel ik eerst aan externe oorzaken dacht, bleek uiteindelijk dat ik de master gewoon zwaar oninteressant vind. Ik ben al geen superstudent, altijd meer voor werk en ondernemen gegaan, maar de laatste bachelorvakken deze zomer gingen eigenlijk perfect dus ik dacht dat ‘t er nog wel in zat… Mwa, niet echt dus. Ik heb ongeveer een half jaar van de tweejarige master afgerond, dus ik zou nog anderhalf jaar moeten. Nominaal. Dus minimaal twee, waarschijnlijk zelfs drie jaren in Hoptijd. Dat vooruitzicht alleen al was een grote gruwel… Maar opeens had ik het. Ik ga het gewoon niet doen! Een bachelor is prima for now.

Voor wie opgroeit in het hautaine Hillegersberg is stoppen met je studie een groot taboe, maar ik was er eigenlijk vrij snel overheen moet ik zeggen. De invloed op m’n carriereverloop zal verwaarloosbaar zijn denk ik. Zo’n titel is natuurlijk wel erg leuk, maar niet een belangrijk doel op zich. Het lastigste was eigenlijk hoe ‘t aan m’n ouders te vertellen, m’n pa pinkte volgens mij wel stilletjes een traantje weg, en m’n moeder trok het natuurlijk helemaal niet… Maar ja, zo is het leven. Het duurt maar even!

Dus nu ben ik eindelijk gewoon werkvolk! Ik kan niet wachten tot ik gewoon lekker 9-to-5 (beter 10-to-6) op een kantoor zit, zonder nagging tentamens en practica over arbitraire onderwerpen de hele tijd. Helaas gooide m’n blindedarm even roet in het eten, maar de vooruitzichten zijn goed.

Met het thuis zitten ging het toch wel weer kriebelen, zo is er een Informatics & Economics-master aan de EUR die er zeer interessant uitziet… Veel meer gericht op het bedrijfsleven in plaats van die droge techniek die je niet nodig hebt en over vijf jaar alweer outdated is. Eenjarig ook (iets langer met het schakelprogramma i.v.m. m’n Delftse bachelor), waarvan een deel rlxd aan een thesis werken, maar ja… Ik denk dat ik het mezelf maar even gun om gewoon even rond te kijken voordat ik me weer direct in zoiets stort. Dit jaar niet iig. Ik heb al visioenen van boeken kopen en vooruitstuderen, maar dat is volgens mij grotendeels omdat ik te weinig te doen heb. Of schuilt er misschien deep down toch een academisch type in mij…

Reacties (0)

Zo, lezertjes… Ik ben een tijdje weggeweest… maar met een goed excuus, hoor. Ik heb namelijk een weekje vertoefd in het ziekenhuis vanwege een blindedarmoperatie! Ik ben alweer bijna drie weken thuis, maar ik was nog iets te gaar om echt te gaan bloggen en zo. Nu echter is de tijd rijp voor een terugblik.

Op zich had ik een redelijk standaard issue, blindedarmontsteking, maar je moet er wél op tijd bij zijn, en daar had ik gefaald. Zaterdagavond ging ik met een vrij goeie buikpijn naar de huisartsenpost; het antwoord was “tja, een buikgriepje.. dat heerst” en zetpillen. Helaas verging ik die nacht opeens COMPLEET van de pijn, dus om 6:00 toch maar weer naar de dokter! Een andere dokter had nu dienst. Hij was niet direct mijn vriend; hij wilde me niet zien voordat er een urinemonster genomen kon worden om op nierstenen te checken. Wat een idee! Schitterend! Aandringen hielp niet, dus heb ik een uur kreunend van de pijn op de plee van de huisartsenpost doorgebracht tot ik EINDELIJK een paar druppels in een potje wist te deponeren en naar binnen mocht.

Anyway, de arts nam het gelukkig serieus en ik was door naar het tweede level: de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. Daar werd ik direct naar de OK gestuurd, resultaat een blindedarm minder! Helaas was mijn arme blindedarm al geperforeerd, en dan wordt het wat vervelender… De operatie afhandelen via een kijkoperatie is dan niet mogelijk, dus er is overgegaan naar een gewone operatie met een goeie snee, op zich ook prima te doen, maarrrr… vanwege de infectie kon de operatiewond niet gesloten worden. Dit zou een te hoog risico op verdere infectie opleveren! De wond wordt dan dus gewoon opengelaten zodat het lichaam dit zelf kan genezen. Kortom, m’n buik was vanaf mijn navel tot m’n riem een waar slagveld. Ik zal geen plaatje toevoegen, maar doe maar een google images search op rollade en dan kom je een heel eind… Het deed minder pijn dan de aanblik suggereerde, maar de zusters gingen drie keer per dag met een catheter ERIN om het schoon te spoelen. Wwaaaaahhh…

Naja, verder was een flinke IV antibioticakuur nodig om twee ongebruikelijke bacteriën (E.coli en de ziekenhuisbacterie Pseudomonas) te bestrijden. Die antibioticakuur had nog wel wat voeten in de aarde, aangezien ik moest praten als Brugman om het behandelend personeel ervan te overtuigen dat dit…

niet helemaal overeenstemt met:

(Voor de fijnproevers, gentamycin is een aminoglycoside – een klasse van antibiotica die er bekend om staat gehoorschade te veroorzaken. En dat had ik al, dus het is dan niet zo verstandig om dit te nemen. Er zijn meestal minder toxische alternatieven…)

Ik vreesde dit soort antibiotica al toen ik aankwam met m’n blindedarm, dus bij de anamnese heb ik tussen het pijnlijden door expliciet in de status laten opnemen dat ik een gehoorbeschadiging heb en geen ototoxische antibiotica wil. Gelukkig vroeg ik de naam van de AB, schrok me het apelazerus en (na ‘t flesje even veilig op te bergen) heb ik netjes gevraagd persoonlijk met de arts te spreken voordat er iets met AB’s werd ondernomen. Ondertussen ff gebruik gemaakt van mijn hulplijn (m’n vader kon een microbioloog in het Erasmus MC aan z’n jasje trekken)…

Gelukkig zag men het probleem uiteindelijk wel in, en had ik daarna nog een supergoed gesprek met de arts die er echt even de tijd voor nam, wat wel erg nice was. Na wat debatteren is ‘t uitgekomen op twee andere antibiotica die volgens de kweek ook prima effectief zouden moeten zijn voor de bacteriën. Omdat mijn temperatuur niet echt wilde zakken heb ik uiteindelijk toch nog een week in het ziekenhuis aan de antibiotica gehangen.

Vrijdag was er nog even een scare aangezien m’n temperatuur weer leek te stijgen. ’s Ochtends werd ik daarom bezocht door de arts-assistent en legertje co-assistenten die me meedeelden dat er waarschijnlijk een abces was en dat ik nog een keer naar de OK zou moeten. Mijn allereerste boterham werd toen weer meegenomen Vrij arelaxed… Gelukkig bleek uit een CT-scan (=cool overigens) dat er geen abces te zien was. Alleen wat “pockets met vocht” volgens de radioloog, wat dat ook moge zijn… Een arts heb ik die dag niet meer gezien, maar ’s middags kreeg ik opeens weer eten van de zusters, dus er werd blijkbaar niet meer geopereerd.

Wel was de temperatuur nog zorgelijk en het weekend dacht men niet dat ik maandag al weg zou kunnen. Op de maandagochtend echter mocht ik tot mijn grote verbazing opeens naar huis, en daar zit ik nu al een paar weken te herstellen. Thuiskomen was heel weird. Ik had echt zo’n post-vakantie gevoel, dat je weer de geur en de aankleding van je huis echt waarneemt. Ook was ik helemaal wappie en had soms plotseling uit het niets een (pijnlijke) lachbui. Misschien de oxazepam of de antibiotica, misschien de opluchting, wie zal het zeggen. Heel vaag in ieder geval.

Het zou zo’n 6 tot 8 weken duren voordat de wond gesloten is, en ik moet zeggen (nu 3 weken verder), het gaat inderdaad vrij aardig, ‘t gaat als een soort ritssluiting van onderaf dicht en de laatste dagen gaat het opeens heel rap. Hij is nu ongeveer op de helft en er komt veel minder troep vanaf (yeah!). Het zal een vrij groot litteken blijven, maar ja, daar kan ik eventueel een bosje haar overheen cultiveren.

Het herstel gaat best goed. Toen ik net thuis was liep ik als een 80-jarige, met micro-stapjes en alles op z’n elfendertigst, maar dat gaat inmiddels al een stuk beter… Een beetje fysiotherapie, 3 2 keer per dag de wond spoelen (met de douche, een hele ervaring op zich) en verbandjes erop doen, temperatuur bijhouden, maandag nog een controleafspraak en dan verder gewoon maar niks doen. M’n temperatuurcurve lijkt inmiddels een voorzichtige gezonde trend te volgen…

Op zich vond ik ‘t hele ziekenhuisbezoek eigenlijk best een bijzondere belevenis. Het is indrukwekkend hoe zo’n massieve organisatie samenwerkt om zorg te bieden, ‘t moet een redelijke logistieke ramp zijn om het draaiend te houden.Boven alles was ik superblij met de zusters; met een duidelijk te lage bezetting kregen ze het altijd voor elkaar om me aardig goed te verzorgen. De zorg heeft wel wat moet ik zeggen. Oxazepammetje nodig, zin in een beschuitje, even hulp nodig om iets te doen, het wordt voor je geregeld. Misschien schamen sommigen zich als een zuster ze helpt bij het wassen, maar ik vond het prachtig! Als je volwassen bent word je geacht om alles altijd maar zelf te doen; het was best een relaxed gevoel om gewoon onder de pannen te zijn. Als ik een week in een ziekenhuis kon liggen zonder klachten te hebben, gewoon lekker een beetje in bed liggen en verzorgd worden, zou ik dat zeker doen. Het vaste voedsel was ook geweldig (het vloeibare dieet in de eerste dagen was minder; griesmeelpap, UGH! Gelukkig moest ik sowieso regelmatig overgeven, dus ik had een plausibele reden om ‘t te laten staan.) Ja, los van dat antibiotica-incident was het best goed geregeld daar. Maar het best was toch de verpleging: altijd supergezellig, op de juiste momenten streng, dan weer lief… Hmm, misschien ben ik een verpleegster-fetish aan het ontwikkelen; dat schijnt voor te komen. Naja, thuis word ik ook goed verzorgd, het is wel onder controle.

Eindstand, tot m’n wond dicht is kan ik nog vrij weinig, en daarna moet ik nog een tijdje rustig aan doen, niet tillen, niet stofzuigen, uitkijken met bewegen… Ik ben vrij slapjes maar het gaat wel okay. Op zich is een periode van rust ook wel welkom na een redelijk stressvol jaar, al is de echte rust onvindbaar… Ik moet eigenlijk elke drie uur een uurtje gaan liggen, maar dat valt nog niet mee.

Dus volgens mij ben ik er al met al redelijk goed vanaf gekomen. Bijkomend voordeel is dat ik nu noodzakelijkerwijs vrij goed op eten let, en 6 kilo ben afgevallen. En dat zonder te bewegen, dus dat belooft wat…

Reacties (4)

Het is geen beslissing die je gemakkelijk neemt; het is een groots project waar mensen maar veel te weinig over nadenken. Lang heb ik gewikt en gewogen. Natuurlijk vraag je jezelf af: zal ik het wel goed doen? Kan ik de verantwoordelijkheid aan? Maar op een gegeven moment begint de biologische klok toch echt te tikken.

En het resultaat is mooi. Ik moet zeggen, ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Ik heb weinig met kinderen, maar deze dreumes is toch wel zo vertederend, je kan er geen nee tegen zeggen. Direct heb ik het gevoel in een volgende levensfase te zijn aangekomen, en weet ik dat ik mijn verantwoordelijkheid met plezier zal nemen. Het is tenslotte niet niks. Het ene moment ben je nog een beetje aan het aanrommelen in het leven, het volgende moment ben je gewoon een echte oom!

Welkom in de wereld Lotte!

Leuke naam ook… De nummer 1 op mijn eigen lijstje#@! Terug naar het bedenkstadium…
En aan de lezers: eh, hoi :neutral: Het was weer even een paar maanden superstress, maar ik ga nu weer een dagdeel in de week vrije tijd inroosteren, voor hobby’s en zo. Misschien ga ik zelfs wel weer emails replyen…

Reacties (1)