Opinie

Op nu.nl stond voor de verandering een aardig interview met security-meester Bruce Schneier. Hij beargumenteert dat in Nederland de overheid binnen afzienbare tijd zal moeten gaan reguleren op het gebied van computerveiligheid. Dat leidt natuurlijk direct tot een hoop boegeroep, maar het komt op mij over als een goed idee.

Een auto-vergelijking lijkt me hier wel op zijn plaats. De overheid stelt autofabrikanten verplicht om auto’s te maken die veilig in het gebruik zijn (zo niet, dan mogen ze 20.000 auto’s terugroepen op hun eigen kosten). Jij hoeft geen monteur te zijn om veilig te kunnen rijden. Dat is voornamelijk de zaak van de fabrikant (die prima winsten maakt en er best voor kan zorgen). Zo kan de overheid ook computer- en softwarefabrikanten verantwoordelijk stellen voor het maken van veilige computers.

We moeten toegeven dat er een vreemde situatie is ontstaan waarin je eigenlijk niet meer kan leven zonder computer, maar tegelijkertijd zijn de meeste computers ongeleide projectielen die gemakkelijk door criminelen kunnen worden misbruikt voor het plegen van steeds serieuzere delicten.

Als je het interview luistert is Schneier niet eens zozeer degene die per se aanmoedigt om te reguleren; hij concludeert dat het binnenkort zal gebeuren. Ik denk dat hij gelijk heeft.

Je kunt security niet in de handen van gebruikers laten. Op dit moment is het ‘t probleem van de gebruiker, en dat kan niet meer. Gebruikers weten er niets van, en dat valt ze niet kwalijk te nemen. Op een gegeven moment moet de overheid gewoon zeggen: luister Microsoft, luister Dell, luister Adobe, tot hier en niet verder. Jullie gaan nu eindelijk zorgen dat de gewone man een veilige computer kan krijgen, zonder dat hij naar de hogeschool moet om het een beetje goed te kunnen configureren. En anders gaan jullie gewoon bloeden.

Ik zou zulke maatregelen van harte toejuichen. De markt heeft gefaald, zoveel is duidelijk.

Reacties (1)

Ja! Ik vond het voor de verandering eens leuke verkiezingen! Dit jaar heb ik op de Partij voor de Dieren gestemd. Het is dan ook fantastisch nieuws dat ze in de Kamer zijn gekozen en zelfs twee zetels hebben gewonnen.

Al een tijd was ik zwevende kiezer; geen van de partijen kon me echt overtuigen. Mijn interesse in de PvdD werd gewekt door de Stemwijzer. Ik vond het een aparte suggestie, en dus heb ik het partijprogramma en de standpunten eens uitgebreid gelezen. Dat vond ik heel goed in elkaar zitten, met de juiste prioriteit voor basiswaarden als duurzaamheid en dierenrechten die ik eigenlijk overal miste. Een van de geldschieters, zakenman Niek Pierson, gebruikt de volgende karakterisering waar ik me wel in kan vinden:

‘Groen-blauw’, antwoordt hij op de vraag naar zijn politieke kleur. Links in zijn opvattingen over goed rentmeesterschap en rechts in zijn ideeën over vrije-marktwerking.
Bron: Volkskrant

Ik ben heel benieuwd hoe ze het in de Kamer gaan doen en ik vind het sowieso een positief signaal dat ook “op links” nieuwe initiatieven in Nederland een kans krijgen om de politieke arena te betreden.

Verder sta ik niet onsympathiek tegenover de SP, dus ook hun zetelwinst kon me wel bekoren. Naar mijn smaak is de SP nog steeds te extreem op sommige gebieden, maar je kan het slechter treffen.

Dan is er de Partij voor de Vrijheid van Wilders. In vakjargon, elke cloud heeft een silver lining. Zoals ik ook op Hyves al had neergezet, het is interessant dat ook dierenrechten voor Wilders’ consorten een belangrijk issue zijn.

Op de kandidatenpagina van Wilders’ partij vind je ene Dion Graus, een Limburgse dierenactivist. Ik kende hem niet moet ik zeggen. Maar de partij roemt zijn hart van goud, allereerst en expliciet op het gebied van dierenrechten. Wie had dat gedacht? Ik wil natuurlijk niemand aanmoedigen om op Wilders te stemmen Desondanks is het toch interessant om te zien dat sommige zaken niet zo zwart-wit zijn als ze soms worden geschetst. Wie weet wat hij ervan bakt. Een coalitie met Wilders en PvdD erin lijkt echter nog ver weg.

Dion Graus
39 jaar, Heerlen
Een hart van goud. En dat hart klopt vooral voor dieren. Graus: “Dieren zijn pas echt de zwakkeren in de samenleving.” Dus: dierenrechten in de grondwet en geen pardon voor dierenmishandelaars. Dion Graus is een bekende Limburger. De provincie kent hem als presentator op TV Limburg, waar zijn programma al jarenlang tot het meest bekeken programma’s behoort. Eerder zat hij bij een farmaceutische onderneming. Graus wil het fatsoen terug in Nederland. Desnoods met harde hand. Graus komt straks in Den Haag ook op voor ouderen, door hem steeds betiteld als de motoren van de economie. Juist de mensen die Nederland door de crisis en de oorlog hebben gesleept moeten volop gesteund worden, zegt Graus. Dus zijn de praktijken van luierdagen, niet-werkende airco’s en overbevolkte bejaardentehuizen hem een doorn in het oog.
Bron: geertwilders.nl

Dion Graus (Heerlen, 1967) is een dierenactivist en voormalig presentator van het lokale televisieprogramma Beesten met Dion. Graus kwam landelijk in het nieuws toen bekend werd dat hij kandidaat werd bij de Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders.
In september 2006 kwam Graus in opspraak nadat hij in een interview had afgestaan aan de Volkskrant. Columnisten vielen over bepaalde uitspraken die ze naief en ongenuanceerd vonden. Zo bekommerde Graus zich over het lot van een muisje en vergeleek hij zich met ridder Floris. Toen hij anoniem kritiek kreeg via internet, kwam bij hem een plan op om de anonimiteit van internet aan te pakken.
Bron: Wikipedia

Reacties (0)

Olie is een prachtig product dat ons heeft verlost van ons eenvoudige boerenbestaan. Ooit is het echter uit met de pret: er is een eindige hoeveelheid. Dit gaan wij waarschijnlijk niet meer meemaken, aangezien olie veel duurder zal worden en uiteindelijk minder goed beschikbaar is. Maar vele experts zijn het erover eens dat er al veel eerder een ernstig effect zal optreden. Dit effect wordt Peak Oil genoemd: het moment waarop de globale oliewinning een maximum bereikt; daarna zal de productie alleen afnemen. Lees verder »

Reacties (1)

Het relletje van de week is toch wel de mogelijke leugens van Ayaan Hirsi Ali met haar asielaanvraag. Zoals vaak was deze informatie al deels bekend, maar soms wordt een onderwerp toch een hype. De timing van deze hype is sterk. Net nu Taida Pasic met veel schadenfreude van rechterzijde weg is gestuurd, wordt rechts Nederland in de zaak-Hirsi Ali voor een interessant dilemma gesteld: liegen is vliegen toch? Of mogen de regels wel worden gebroken als het om de politieke elite gaat? Het is fascinerend om te zien hoe mensen zich in bochten wringen om hun gevoelens hierover te rationaliseren. Lees verder »

Reacties (2)

Een paar Sony managers hebben hopelijk pijn aan hun aars. Eind oktober ontdekte een security-onderzoeker bij toeval dat een Sony Music CD op zijn PC een rootkit had geinstalleerd. Met een “rootkit” wordt hier bedoeld: een programma dat zonder medeweten van de PC-eigenaar wordt geinstalleerd en zichzelf verbergt. Deze rootkit krijg je op je PC zogauw je een “copy protected” CD van Sony erin stopt, en hij moet ervoor zorgen dat je geen illegale kopieen maakt. Het verbergen van bestanden maakt je PC gevoeliger voor virussen. Velen rapporteren dat hun PC opeens raar doet, trager wordt, en er is geen manier om de rootkit te verwijderen. Wie het wel probeert merkt opeens dat de CD-speler niet meer bruikbaar is. Het eerste virus dat gebruik maakt van deze rootkit is al gesignaleerd.

Dit is echter nog niet alles. Het lijkt erop dat Sony Music niet alleen twijfelachtige methoden gebruikt om haar copyrights te beschermen. Ook lijken ze op illegale wijze de open source software LAME in de CD-software te gebruiken. Dit selectief toepassen van wetten is natuurlijk onacceptabel voor een bedrijf dat haar consumenten opzadelt met torenhoge schadeclaims voor filesharen. Nu is deze hele rootkit-technologie door Sony “ingekocht” bij het Britse First 4 Internet. Ik kan echter niet geloven dat engineers van Sony Music hier niet van op de hoogte zijn geweest. Hoe dan ook, de volledige verantwoordelijkheid ligt natuurlijk bij Sony.

Nou gebeuren dit soort zaken wel vaker. Het IT vakgebied beweegt zo snel dat wetgeving en ethische discussies er meestal op afstand achteraan strompelen. Een factor die echter niet uit te vlakken is, is het “klootjesvolk”. Of het volk nu gelijk heeft of niet, het volk heeft dankzij het internet een stem, en is daardoor bijna niet meer te negeren. In dit geval heeft het volk het probleem goed begrepen en terecht op de agenda gezet. De binnendruppelende negatieve commentaren over Sony Music’s rootkit zijn inmiddels uitgegroeid tot een waterval van klachten. Bekijk voor de grap eens de user reviews bij Van Zant’s CD “Get Right with the Man” op de Amazon site. Daar valt niet tegenaan te modereren: mensen pikken dit niet. En terecht! Op het Boycott Sony blog wordt verslag gedaan van de diverse ontwikkelingen. Inmiddels heeft ook de Electronic Frontier Foundation zich hierover uitgelaten. Wired rapporteert provocerend: “Boycott Sony”.

Sony heeft inmiddels een “fix” uitgebracht waardoor de “cloaking software” van je PC wordt verwijderd. Helaas verwijdert dit niet alles, alleen maakt het de software weer zichtbaar. Overigens installeert deze “fix” ook weer andere software (een ActiveX-control) van twijfelachtig allooi op je computer. Deze control is “safe for scripting” en staat dus open voor gebruik door internetsites, het is dus goed mogelijk dat hier op termijn ook weer een schandaaltje uit komt rollen.

Zelf ben ik geen “boycot Sony”-figuur. Het heeft weinig effect, het is een onderbuikgevoel, en de overige divisies van Sony hebben geen invloed of schuld aan wat Sony Music doet. Maar ik hoop wel dat hier een flinke class action suit uit voortkomt. Het moet geld gaan kosten, belachelijk veel geld, om je aan dit soort praktijken schuldig te maken. Dat is het enige dat effect bereikt.

Wat ik fascinerend vind aan deze zaak is het succes van de “kleine man” om dit punt op de agenda te zetten. Deels komt dit door een goede verslaggeving van de originele ontdekker. Deze krijgt met een gedegen technisch onderzoek de techneuten achter zich. De term “rootkit” is vanaf het begin gehanteerd en goed gekozen: dit klinkt voor een gewone computergebruiker angstaanjagend en valt in de categorie “virussen”, “spyware” et cetera. Daarnaast is het onderwerp gevoelig: platenmaatschappijen en hun hetze tegen de consument liggen niet lekker in de publieke opinie, en wat we hier zien is dat veel opgehoopte frustraties aan de oppervlakte komen. Het laatste woord is er nog niet over gezegd.

Reacties (0)